SNEEK | De sluisdeuren open voor armoedebeleid

e sluisdeuren moeten open om alle hulp in te zetten voor mensen in armoede of met schulden. Helemaal nu blijkt dat de stijgende energiekosten het grote probleem vormen. 2500 huishoudens in Súdwest-Fryslân zitten onder het sociaal minimum

Wethouder Bauke Dam van Súdwest-Fryslân tekende gisteren de urgentie tijdens de bijeenkomst Samen sterk tegen armoede , die de gemeente in Theater Sneek hield. Niet alleen communicatie tussen instanties als de gemeente, de voedselbank, de Kredietbank, de woningcorporatie en Humanitas moet beter, ook binnen de gemeente moet volgens Dam domeinoverschrijdend gewerkt worden. ,,Meer afstemming tussen de afdelingen, meer kijken naar de bedoeling van de regels in plaats van ze rigide te volgen en zo maatwerk leveren.’’

Het klonk aanwezigen van woningcorporatie Accolade als muziek in de oren. Accolade heeft met verschillende gemeenten een integrale samenwerking op dit gebied, maar in Súdwest-Fryslân komt die onvoldoende van de grond. De woningcorporatie wil graag samenwerken op het gebied van preventie, vroegsignalering en oplossingen.

Dam schetste de noodzaak voor de gemeente om het armoede- en schuldenbeleid te vernieuwen voor de periode 2023-2027. Een op de zeven eenoudergezinnen of eenpersoonshuishoudens zit onder het sociaal minimum van 9250 euro per jaar. Dat betreft 2500 huishoudens. Wordt gekeken naar 120 procent van het sociaal minimum dan treft het 5100 huishoudens die nog geen 950 euro per maand te besteden hebben.

Volgens Dam zal dit aantal gelijk blijven of stijgen. Dat laatste is aannemelijk nu na corona de stijgende energielasten veel mensen parten spelen. Uit een enquête die Janneke Dölle, beleidsadviseur armoede en schulden bij Súdwest-Fryslân, hield bleken ook andere knelpunten: ondernemers met schulden en betalingsachterstanden en het feit dat niet iedereen wordt bereikt die voor een regeling in aanmerking komt.

Simpelere taal en versimpeling van de regels zouden veel opleveren, lieten de aanwezigen uit het werkveld horen. De gemeente wil daarmee beginnen in de Week van het Geld door meer met beeld en filmpjes voor de doelgroep te gaan werken. Ook moet de bijeenkomst een kernteam opleveren van mensen uit de gemeente, de woningcorporaties, het onderwijs en andere maatschappelijke organisaties om slagvaardiger op te kunnen treden.

‘Schulden voelen als bom in leven’

Schulden voelen als bom in leven

 

Jan Jacob Hoefnagel heeft zijn leven financieel inmiddels weer op de rit.

ijn verhaal beroerde hem opnieuw en de aanwezigen werden er stil van toen ervaringsdeskundige Jan Jacob Hoefnagel, predikant en ontwikkelingswerker uit Sneek, aan het woord kwam.

Het ging over zijn periode van schuldsanering, inmiddels dertien jaar geleden. ,,Dit vertellen doet meer met me dan ik dacht.’’

Hij somde de feiten op. In 2002 kocht hij samen met zijn vrouw een huis in Balk. Ze hadden een kind en een tweede was op komst. Omdat de gekochte woning niet over gas en licht beschikte, leek het verstandig de andere woning in Kampen pas te verkopen na de bevalling. Ook sloot hij een dure hypotheek af omdat hij zoveel mogelijk af wilde lossen.

Net toen hij de woning in Kampen te koop zette, werd een nieuwbouwwijk met 140 woningen opgeleverd en daalde de belangstelling voor de overige huizen. De woning werd niet verkocht. Toen dat twee jaar later nog niet gelukt was, besloot het gezin ook de woning in Balk te koop te zetten. ,,We zaten met een nettolast aan hypotheek van 3000 euro per maand en kregen van de bank geen mogelijkheid de hypotheek aan te passen.’’

In november 2007 konden de rekeningen niet meer betaald worden. De Hoefnagels belandden bij de Kredietbank voor schuldhulpverlening. Voorwaarde is dat je geen huizen of bv’s hebt, dus de woningen moesten verkocht. Net nu er naast de woning in Balk een appartementencomplex was verrezen dat de woning 50.000 euro in waarde deed dalen. Het huis in Kampen werd voor een ton minder dan verwacht verkocht. De woning in Balk, 550.000 euro waard, ging voor 340.000 euro van de hand. De schuldsanering startte in september 2009.

De gebruikelijke periode van drie jaar moest onverwachts verlengd worden omdat zich nog een schuldeiser meldde. Los daarvan benadrukte Hoefnagel dat je echt niet in drie jaar van je schulden af bent. ,,Dit begon toen ik 26 was. Ik ben nu 42. Ik ben 16 jaar lang genegeerd door banken en organisaties. Ze wilden niet met me praten. Dat zorgt voor een knoop in je maag.’’

,,Ik voelde mij een crimineel. Op de Kredietbank word je ontvangen in een glazen ruimte waar iedereen je ziet zitten. Je wordt aan een enorme tafel geplaatst met camera’s erbij. Op mails van mij kwam geen antwoord en aan de telefoon kreeg ik steeds een andere contactpersoon. Maar hun brieven moest ik binnen zeven dagen beantwoorden.’’

,,Mensen gingen mij anders behandelen, waardoor je jezelf begint te veroordelen.’’ Een deurwaarder kwam op zijn werk beslag leggen op zijn salaris. ,,Praat alsjeblieft met mensen in de problemen in het besef dat je het zelf had kunnen zijn’’, adviseerde Hoefnagel. Hij prijst zich gelukkig dat hij in Nederland woont waar schuldhulpverlening mogelijk is, dat zijn kinderen er geen last van hadden en zijn huwelijk standhield. Via huurkoop heeft hij een andere woning in Sneek kunnen betrekken en hij en zijn vrouw beschikken inmiddels over een goed salaris.

 

<LC 25.03.22>